Monthly Archives: May 2006

ಸಿಮೋನ್ ವೇಲ್: ನಿಯತಿ ಮತ್ತು ಒಳಿತು

ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಿಮೋನ್‌ ವೇಲ್‌ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ 34ನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಸತ್ತಳು. ಟಿ. ಎಸ್‌. ಎಲಿಯಟ್‌ ಇವಳನ್ನು a woman of genius akin to that of saints ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಯೂಯಿಷ್‌ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಇವಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ಅವಳ ಕುಟುಂಬ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ತವಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಇವಳು ನಿರೀಶ್ವರವಾದಿ. ಎರಡು ಮಹಾಯುದ್ಧಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ ಇವಳು ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ದೇಹವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ದಂಡಿಸುವ ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು. ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆ ಮಾಡಿದಳು. ಗಣಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ 28ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಅನುಭವವಾಗಿ ತನ್ನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತಳಾದಳು. ಆದರೆ ತನಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಬಿಷಪ್‌ ಒಬ್ಬನ ಜತೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಾಗ್ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಮತಾಂತರವಾಗಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು. `ಕ್ರಿಸ್ತ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ದೈವ ಸ್ಪರ್ಶ ಪಡೆದ ಸಂತರೂ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ? ಬುದ್ಧ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ?' ಎನ್ನುವ ಸಿಮೋನ್‌ ವೇಲ್‌ ಕ್ರಿಸ್ತನ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ದೈವಾನುಗ್ರಹವಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಂಬಲಾರದವಳಾದಳು.

The Boycott on Fanaa

The boycott on Fanaa in Gujarath and on everything connected with Aamir Khan frightens me. Are we becoming a fascist country? I remember the days of emergency when many of us became silent for our safety.. Shri Advani himself said,'"We were asked to bend but we crawled'" Shri Modi is stated to have said he will provide police protection if the theatre owners wish to show the film, Faana. The Congress party in Gujerath competing with Modi for popular support perhaps feels ashamed of the excess of hatred and intolerance and has expressed their disagreement with the Sangha Parivar.

ನಮಗೆ ಎಂಥಾ ಮೀಸಲಾತಿ ಬೇಕು?

ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮೀಸಲಾತಿ ಎನ್ನುವ ತತ್ವವನ್ನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವಮಾನ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ. ಈಗ ಹರಿಜನರನ್ನು ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅವಮಾನಿತರಾದ ಜಾತಿ. ದಲಿತರು ಅವಮಾನಿತರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ಮೀಸಲಾತಿ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ. ವರ್ತಮಾನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿಗೆ ಅವಮಾನ ಒಂದೇ ಆಧಾರವಾದರೆ ಸಾಕಾಗದು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯಾರು ತಮ್ಮ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು.

Literature in the Indian Bhashas: its front yard and its back yard

Let me use a traditional Indian home, my own home which I knew as a child, as a metaphor for Indian literature. My father and his friends frequented the front-yard which had a raised earthen platform under the country tiled roof. Caste was no bar here. It was a village, and the non-brahmin friends of my father who came to consult him for auspicious days for weddings, and other ceremonies, and, more frequently, to sort out land related litigations sat around him on colored mats on this raised platform. The very poor belonging to the same castes sat a step below under the platform, on a matless, but cowdung treated and well swept space. Father offered everyone pan and betelnuts and even tobacco to chew. This space in the frontyard, framed impressively by massive well-carved pillars was a place of authority, and cheerful and full of new tidings of the temporal world outside, as well as of the spiritual world beyond. On auspicious occasions, Puranic stories too were recited here by invited traditional story-tellers.